Nota Bene

BRON: http://kpu.net.ua/a-sudi-kto-sami-podzhigateli/

De wereld gedenkt binnenkort, dat zeventig jaar geleden de Tweede Wereldoorlog begon. Deze rampzalige datum zet alle kletsmeiers van het ideologische front der anticommunisten er toe aan om hun duit in het zakje te doen over het thema: wie is per slot van rekening verantwoordelijk voor de ontketening daarvan?

En wederom draait alles om het pakt Molotov-Ribbentrop. Waarom? De Westerse ideologen willen per se niet, dat de gewone man zicht krijgt op de rol die de VS en Engeland speelden in de politieke carrière van Hitler. Want het waren de imperialistische roofdieren van die tijd, die de Führer direct al zagen als het wapen ter vernietiging van de USSR en daarmee van de mogelijkheid van een alternatieve organisatie van het leven op onze planeet.

De mensen zijn vergeten, of weten niet eens, dat tijdens de Grote Depressie van begin jaren negentiendertig in de VS en de andere kapitalistische landen, alleen de Sovjet Unie een succesvolle industrialisatie doorvoerde en voor Westerse economen ongekende groeicijfers liet zien. In de Sovjet Unie was geen werkloosheid meer, werd de erfenis van het tsarisme—de armoede—geliquideerd en kregen de werkende mensen degelijke sociale voorzieningen. Alles dankzij het sovjet systeem en het socialisme.

Er waren natuurlijk problemen, niet alles verliep van een leien dakje in de eerste proletarische staat in de geschiedenis—maar de kracht van het voorbeeld was zo groot, dat de Westerse machthebbers daarin een echte bedreiging voor hun positie zagen. En daarom groeide met het luider worden van de anticommunistische leuzen van Hitler, hun vriendschap voor hem.

Bovendien, er viel een slordige duit te verdienen aan de bewapening van Hitler. Amerika vooral zag wel voordeel in een grote oorlog in Europa vanwege de wapenleveranties aan alle strijdende partijen waardoor de economische crisis in eigen land overwonnen kon worden en een technologische sprong voorwaarts mogelijk werd die de concurrentie in de rest van de kapitalistische wereld het nakijken gaf, waardoor de VS de onbetwiste leider van het Westen werd.

Dit zijn geen holle woorden, want hier zijn de feiten.

1 september 1939 beschouwt men als het begin van de TO. Maar feitelijk was zij al veel eerder begonnen. De eerste brandhaarden ontstonden al in 1931 in het noordoosten van China, in 1935 in Ethiopië en in 1936 in Spanje. En als je wat beter terugkijkt in de geschiedenis dan kan je de oorzaak al waarnemen in de junidagen van 1919 toen onder het gebulder van een erekanonnade te Versailles in Frankrijk een streep gezet werd onder Wereldoorlog I. Want kort daarop verhaspelt fascistisch Duitsland de Vrede van Versailles tot een ordinaire wapenstilstand, het schendt alle bepalingen en gaat op weg naar een nog wredere en bloediger oorlog, de TO.

Het is te wijten aan de ongelijkmatigheid van de economische en politieke ontwikkelingen binnen het kapitalisme, die er toe leidden dat Duitsland in de jaren 1930 Engeland en Frankrijk op de belangrijkste punten begon voorbij in te halen en voorbij streefde, wat de Anglo-Duitse en Frans-Duitse imperialistische tegenstellingen enorm op de spits dreef.

Het bijzondere van de ontstane situatie was dat de Opperste Raad van het Britse Ondernemers Federatie, die de politiek van Londen eigenlijk bepaalde, de almachtige magnaten van het Franse “Comité de Force” en de vertegenwoordigers van de “zestig families” in Amerika de zaken met Duitsland niet op de spits wilden drijven, omdat zij van mening waren dat de tegenstellingen tussen de westerse mogendheden en het land van het socialisme veel gewichtiger waren.

De imperialistische regiems van Engeland, Frankrijk en de VS wilden Duitsland maken tot een agressief instrument van hun anticommunistische politiek. Zij spaarden kosten nog moeiten om eerst de Weimar Republiek en later fascistisch Duitsland te maken tot een wapen gericht tegen het land van de Sovjets.

Het waren juist de monopolisten van Engeland, Frankrijk en de VS, zoals onder nog vele anderen de oliekoning Henri Deterding, de bazen van de “Grote Vijf” Engelse banken, de Rockefellers en de Morgans, die de instelling van de fascistische dictatuur in Duitsland —de meest agressieve en meest terroristische vorm van dictatuur der ultra-reactionaire delen van het monopoliekapitaal— in januari 1933 mogelijk maakten.

Het was de gouden regen van Amerikaanse dollars, Engelse ponden en Franse franken, en niet de USSR zoals de huidige anticommunisten uitkramen, die de Duitse oorlogsindustrie bezwangerde, en zijn economisch potentiaal omzetten in een militaire macht—in vliegtuigen, kanonnen, tanks.

De burgerlijke historici en publicisten James Allen en Allen Bullock hebben daarover voor zichzelf sprekende cijfers aangedragen. De herstelbetalingen van Duitsland bedroegen in de periode september 1924 – juni 1931 (het moratorium van Hoover) volgens onvolledige gegevens, 11 miljard mark; in diezelfde periode ontving Duitsland leningen en investeringen ter waarde van 25 miljard mark, waarvan de banken op Wall Street bijna de helft voor hun rekening namen en de City van Londen een aanzienlijk deel van de rest.

Het conservatieve lagerhuislid, Boothby zegt daarover: “In de periode 1924–1929 was de City gepassioneerd, bijna maniakaal, bezig met geld sturen naar Duitsland”.

Miljarden Amerikaanse dollars en Engelse ponden stroomden uit de brandkasten van de bankiers van Wall Street en de City naar de brandkasten van de Duitse Banken, die de fascistische agressors daarmee hielpen de wapens te smeden tegen hen die het geld gaven. De bommen later door de Luftwaffe afgeworpen boven Londen en Canterburry, Straatsburg en Duinkerken, Birmingham en Calais en door Japanse vliegtuigen op Pearl Harbour en Manilla, werden gemaakt met Engels, Amerikaans en Frans kapitaal, en de benzine voor de bommenwerpers werd onder anderen geleverd door de Engels-Nederlandse koninklijke Shell van Henri Deterding en het Amerikaanse Standard Oil. Deterding liet zelfs strategische voorraden aanleggen langs de Duitse autobahnen in bomvrije opslagplaatsen. Met name Engelse, Amerikaanse en Franse monopolies bleken de belangrijkste leveranciers van strategische grondstoffen voor Duitsland en Japan. IJzerts, cokes, ijzer en staal, koper en aluminium, rubber, nikkel, tin, lood, wolfraam en chroom en vele andere strategische grondstoffen vloeiden in brede stromen vanuit Amerika, Engeland en Frankrijk naar de Duitse en Japanse wapenfabrieken. En hoe dreigender de oorlog naderde des te ferventer voerden deze landen de Duitse en Japanse militaristen met de noodzakelijke grondstoffen.

Aan de vooravond van de oorlog, schreef de Britse econoom Paul Eyntsig over deze criminele steun: «Als ooit de dag van vergelding komt, dan dient de verantwoordelijkheid voor de dood van Britse soldaten en burgers bij de Britse overheid neergelegd te worden wegens hun toegefelijke houding». Die toegefelijkheid bleek dus misdadig.

Zelfs toen de oorlog in volle hevigheid woedde en de Engelse en de Amerikaanse strijdkrachten in gevecht gewikkeld waren met fascistisch Duitsland en militaristisch Japan, lieten de Engelse en Amerikaanse monopolisten hun handel met de vijand in strategische grondstoffen en wapens via neutrale landen doorgaan. Maar niet alleen grondstoffen verkochten de Engelse en Amerikaanse monopolisten aan Japan en Duitsland. Vickers Armstrong (http://en.wikipedia.org/wiki/Vickers-Armstrongs), Rolls-Royce (http://en.wikipedia.org/wiki/Rolls-Royce), Feyeri (onbekend), Hawker Siddeleley (http://nl.wikipedia.org/wiki/Hawker_Siddeley) en andere bedrijven onderhielden een weliswaar geheime doch zeer omvangrijke handel in wapens met hen, en leverden zelfs vliegtuigen en artillerie.

Met de hulp van Engelse en Amerikaanse leningen bouwde Duitsland, in weerwil van de bepalingen in het Verdrag van Versailles, een enorme luchtmacht op. De Engelse regering verleende faciliteiten voor de opleiding van Duitse officieren en vliegers op militaire bases in Engeland.

Het was niet zonder aanleiding dat de Engelse generale staf vanaf 1930 meer dan eens de regering waarschuwde voor de gevaren die vanuit Duitsland dreigden en over de talrijke grove schendingen van het Verdrag van Versailles. Maar deze waarschuwingen bleken aan dovemansoren gericht, want de herbewapening van Duitsland, en de heropbouw van het industriële potentiaal werd verwezenlijkt met medeweten en de steun van de hoogste politieke kringen in Engeland en de VS, om nog maar niet te spreken over de monopolisten van de City en Wall Street.

Dat wil dus zeggen, dat de politici van Engeland, Frankrijk en de VS hun ogen sloten voor de groeiende dreiging van een fascistische agressie, in de hoop, dat de Duitse bommen niet op Parijs en Londen zouden vallen, maar op Moskou en Smolensk en dat de Wehrmacht haar veroveringsveldtocht niet zou houden door de landerijen van Vlaanderen en Picardië, maar over de gronden van Wit-Rusland, Oekraine en Rusland.

Dus, de herbewapening van fascistisch Duitsland, de ondertekening in Rome in 1933 van het Quadripartiete Pakt (http://www.google.com/search?client=safari&rls=en&q=pakt+rome+1933&ie=UT...), het Engels-Duitse Marine overeenkomst, de hermilitarisering van het Rijnland, de gedoogpolitiek van ten aanzien van de agressies van de fascistische landen—Duitsland in Spanje en Oostenrijk, Italië in Ethiopië, Japan in China—vormden allemaal afzonderlijke schakels in de keten van antisovjet politiek van de imperialisten van Engeland, Frankrijk en de VS, een politiek die onvermijdelijk moest leiden tot de TO.

Na de Anschluss van Oostenrijk werd Tsjecho-Slowakije door Hitler aangewezen als het volgende slachtoffer. De situatie in dat land was zeer gespannen geraakt door het optreden van de pro-fascistische partij van Henlein (http://nl.wikipedia.org/wiki/Konrad_Henlein), de overdracht van het Sudetenland aan Duitsland eiste. Dreigende wolken pakten zich samen boven Tsjecho-Slowakije. In deze situatie kreeg het verdrag over wederzijdse bijstand tussen de USSR, Tsjech-Slowakije en Frankrijk een bijzondere betekenis. De USSR was bereid tot alle maatregelen tot behoud van de veiligheid van Tsjecho-Slowakije. Het wachten was op Frankrijk en Engeland. Maar onder druk van Hitler evolueerde hun standpunt in de richting van nog meer en nog grotere concessies aan Berlijn. Op 19 september 1938 werd de regering Benes-Hodža een ultimatieve Engels-Franse nota overhandigd waarin de onmiddellijke inwilliging van de territoriale aanspraken van Duitsland werd geëist. Op diezelfde dag had de regering van Tsjecho-Slowakije zich gewend tot de Sovjet-regering met de vraag over haar bereidheid tot het vervullen van de overeengekomen verplichtingen. Daarop kwam uit Moskou onmiddellijk een positief antwoord.

En nu hoor je beweren dat de USSR niet echt van plan was om Praag te helpen. Maar wat vertellen ons de historische feiten? In september 1938 werden grote strijdmachten van het Rode Leger gemobiliseerd en in staat van paraatheid gebracht. Aan de westelijke grens werden een tankeenheid, 30 infanterie en 10 cavalerie divisies naar voren geschoven. 246 bommenwerpers en 302 jachtvliegtuigen werden gevechtsklaar gemaakt en gestationeerd op bases in Wit-Rusland en in de militaire districten van Kiev en Charkov. Tsjecho-Slowakije beschikte in die dagen over een goed getraind en bewapend leger van 1,6 miljoen man—36 divisies, 1500 vliegtuigen en 400 tanks. Duitsland kon daartegen over stellen— 1,8 miljoen man—39 divisies, 2400 vliegtuigen en 720 tanks.

Het laatste woord in deze, dat het lot van Tsjecho-Slowakije bezegelde, en niet alleen van dat land, was aan de regering in Praag. Doch, voorrang gevend aan de belangen van de klasse der bourgeoisie ten koste van de nationale belangen, kon de regering in Praag het niet over het hart verkrijgen om de hulp van de Sovjet Unie in te roepen en bereidde zich voor op de capitulatie. Op 21 september boog de regering Benes-Hodža voor het ultimatum van Engeland en Frankrijk.

Op 29 september 1938 ondertekenden de Eerste Ministers van Groot-Brittannië—N. Chamberlain en Frankrijk—E. Daladier met Hitler en Mussolini een overeenkomst volgens welke Tsjecho-Slowakije werd opgedeeld en praktisch overgeleverd aan fascistisch Duitsland. Van Tsjecho-Slowakije werd 20% van haar grondgebied afgescheurd. Het land werd beroofd van hoog ontwikkelde industriële regio’s en van machtige verdedigingswerken. Maar dat was de agressor nog niet genoeg. Op 15 maart 1939 trok het Duitse Praag binnen. De staatkundige soevereiniteit van Tsjecho-Slowakije werd uiteindelijk onder de voet gelopen.

De strategische situatie in Europa werd daardoor grondig veranderd. Juist het Akkoord van München was van uitzonderlijke en, men mag wel zeggen, noodlottige betekenis voor heel het proces van verscherping en verslechtering van de toestand in Europa. Vòòr München zou het bij de toenmalige krachtsverhoudingen nog mogelijk geweest zijn om de TO te voorkomen. München bracht een zware klap toe aan heel het systeem van pogingen om een verenigd blok tegen de agressie van Hitler te vormen, dat de meest uiteenlopende krachten in zich zou verenigen, met voorop de Sovjet-Unie samen met die kringen in Engeland en Frankrijk, die met de Sovjets een gemeenschappelijke taal wilden zoeken. Het feit, dat de westerse mogendheden in München, achter de rug van de USSR tot overeenstemming kwamen met Hitler en Mussolini, was van doorslaggevende betekenis. Het proces was daarna onomkeerbaar geworden.

Een van de deelnemers aan de samenzwering met de agressor, N. Chamberlain, verklaarde, dan de “overeenkomst van München voor een hele generatie de vrede verzekert”. In werkelijkheid echter, stortte München de wereld in een oorlog, omdat de reële kans om die te voorkomen werd gemist.

De haat tegen het socialisme, berekening en klasse egocentrisme beletten het de westerse politici om het werkelijke gevaar te onderkennen. Bovendien bleef men het fascisme zien als de snelle aanvalsmacht op het slagveld van de anticommunistische kruistocht. Daarom werden, na Ethiopië en China Oostenrijk en Tsjecho-Slowakije geofferd op het altaar van de gemoedsrust, het zwaard hing nu boven Polen, alle staten aan de kust van de Baltische Zee en in het Donau bekken, en openlijk werd propaganda gemaakt om Oekraïne te veranderen in de graanschuur en de veestal van het ‘Derde Rijk’. Uiteindelijk werd de grootste agressie gericht tegen de Sovjet Unie…

De USSR deed alles wat in haar vermogen lag om een systeem van collectieve veiligheid te creëren en een wereldoorlog te voorkomen. Maar de sovjet-initiatieven vonden geen weerklank bij de Westerse politici.

De heersende kringen van vandaag in het Westen proberen met nieuwe krachten, in strijd met de waarheid, de publieke opinie er van te overtuigen, dat het startsein voor de aanval van de nazi’s op Polen en daarmee voor de TO gegeven zou zijn door het niet-aanvalsverdrag tussen Duitsland en de Sovjet Unie van 23 augustus 1939. Alsof er in München geen overeenkomst met Hitler was getekend door Engeland en Frankrijk met de actieve medewerking van de VS, er geen Anschluss (annexatie) van Oostenrijk was, geen kruisiging van de Spaanse Republiek, geen bezetting door de fascisten van Tsjecho-Slowakije en Klaipeda (http://nl.wikipedia.org/wiki/Klaipėda), geen in 1938 door Londen en Parijs gesloten niet-aanvalsverdragen met Duitsland. Trouwens, voor de oorlog had Polen ook een dergelijk pakt gesloten met Duitsland. Maar dat was allemaal zoals het hoorde.

Het is trouwens bekend, dat de datum van de aanval van Duitsland op Polen (“niet later dan 1 september”) al voor 3 april 1939 was vastgesteld, dat wil zeggen, ver voor de sluiting van pakt tussen de Sovjet Unie en Duitsland. In Londen, Parijs en Washington was men tot in detail bekend met de voorbereidingen van Duitsland op de Poolse campagne, en ze wisten ook dat de sluiting van een militair bondgenootschap tussen Engeland, Frankrijk en de Sovjet Unie de enige manier zou zijn om de Hitlerianen daarvan te doen afzien. Ook de leiding van de Sovjet Unie was op de hoogte van die plannen en daarom en wilde Engeland en Frankrijk overtuigen van de noodzakelijkheid van collectieve maatregelen. Ook de toenmalige regering van Polen werd gevraagd samen te werken in het voorkomen van de op handen zijnde agressie.

Maar de Westerse mogendheden zagen dat anders: wanneer Sovjet Unie tot een bondgenootschap met ons verleid kan worden, dan gaat het door ons aan Duitsland voorgestelde niet-aanvalsverdrag zeker niet door, waardoor wij ons niet goed kunnen voorbereiden op de onvermijdelijke aanval van Duitsland op de USSR.

Het is ook bekend, dat in de zomer van 1939 de USSR vreesde een oorlog op twee fronten te moeten voeren en dat onder omstandigheden van politieke isolatie. Vanuit het Westen dreigde een Duitse aanval, vanuit het Oosten een aanval door Japan. In mei 1939 waren de Jappen Mongolië binnen gevallen langs de Halhin-gol rivier. De Sovjet Unie en de Mongoolse Volksrepubliek, wierpen met vereende krachten, op grond van een verdrag tot wederzijdse bijstand, in zeer bloedige gevechten de indringers terug.

De Sovjet-regering stond in die tijd voor het probleem: hoe in die uitzonderlijk ingewikkelde situatie die was ontstaan de vitale belangen van de socialistische staat beschermen en hoe tijd te winnen om de verdediging van de USSR op peil te brengen?

Juist daarom, overtuigd van de onmogelijkheid tot samenwerking te kunnen komen met Engeland en Frankrijk, was de Sovjet-regering wel verplicht om andere mogelijkheden te zoeken om een oorlog met Duitsland te vermijden of althans op de langere baan te schuiven.

Daarom gaf de regering van de USSR op 20 augustus 1939 toestemming voor een bezoek van Von Ribbentrop aan Moskou. En op 23 augustus 1939 werd het Sovjet-Duitse niet-aanvalsverdrag ondertekend.

Het moet nog eens onderstreept worden, dat het een pakt was en geen bondgenootschap, dat er geen sprake was van wederzijdse bijstand, het ging alleen over het elkaar niet aanvallen. En na de sluiting van de overeenkomst was de USSR weer helemaal bereid om de onderhandelingen met Engeland en Frankrijk voort te zetten, maar hun regeringen riepen onmiddellijk hun militaire missies uit Moskou terug en wilden verder ook niets meer weten over wat voor onderhandelingen met de Sovjet Unie dan ook.

“Het CC van de Communistische Partij en de regering van de Sovjet Unie”, schreef maarschalk G.K. Zjoekov, “gingen er van uit dat het pakt de USSR niet zou vrijwaren van fascistische agressie, maar slechts wat tijd won om onze verdediging te versterken en de vorming van een eensgezind antisovjet-front was voorkomen.”

Het opblazen door de Westerse mogendheden van de onderhandelingen met de sovjet-regering bracht een gevoelige slag toe aan haar pogingen om gezamenlijk een muur op te werpen tegen de agressie en daarmee de brand van de Tweede Wereldoorlog te verhinderen.

De verantwoordelijkheid daarvoor, dat het alternatief voor oorlog in de zomer van 1939 geen realiteit werd, ligt bij de politiek van het Westen, die besluiten nam die niet gebaseerd waren op een goed begrip van de belangen van hun eigen volkeren en van alle volkeren van Europa in het algemeen, maar op klassenvijandschap ten opzichte van een socialistische staat.

De TO is een vrucht van het kapitalistische systeem en is daaruit geboren. Die oorlog was het resultaat van de ontwikkeling van mondiale economische en politieke krachten op basis van het monopolie-kapitalisme, het resultaat van de verscherping van de tegenstellingen tussen de imperialistische mogendheden.

De directe aanstichters van de TO waren de fascistische staten met Hitler-Duitsland aan het hoofd.

De oorlog begon als een imperialistische oorlog, zowel van de kant van Duitsland als van de kant van Engeland en Frankrijk, die de belangen van het monopoliekapitaal verdedigden en hun enorme koloniale bezittingen. Het was een gevecht van twee coalities van imperialistische mogendheden tegen elkaar. Maar het ontwikkelde zicht in de loop van de oorlog tot een strijd van de volkeren tegen de hitleriaanse agressie en werd een antifascistische bevrijdingsoorlog. In Rusland het de Tweede Wereldoorlog daarom de Grote Vaderlandse Oorlog!!! Dat is een historisch feit en alleen immorele politieke wangedrochten kunnen dat in twijfel trekken!

Artikel van Vladimir Poestwojtov van KOMINFORM, vertaald en bewerkt door NotaBene.